Curnal yazmayı ne kadar özlediğimi anlatamam! Zaman bulamadım yazmaya, bilgisayarın başına 5 dakikadan fazla geçmemişimdir. Neyse. Başlıyoruuzz.

...

Şunu düşündüm kaç gün önce; otobüslerle ilgili bir "tez" yazayım ben. Gün içinde o kadar çok malzeme çıkıyor ki herbirini hatırlayamıyorum. Bu yüzden not ediyorum olayları hep.


Otobüs ve minibüslerde yer kapma saldırısı var. Yol boyunca rahat gidebilmek için yolcularla savaş vermek gerekiyor. İneceğim minibüsten, daha ben oturduğum koltuğun alanından çıkmadan, insanlar yerime oturmaya çalışıyor yahu, saldırıyorlar resmen. İlk kez görülen bir koltuk ne de olsa, değil mi? Koşacak tabii minibüsün bir ucundan öbür ucuna. Minibüsler arası koşu yarışması. Bu kez başka birisi kalkıyor koltuğundan, ben de ayaktayım ama boşalan koltuğun çok yakınındayım. Hani ben otururum diye düşünüyorum. Taa nereden geliyor kadın, pat konuyor koltuğa. Gel de kafasını, ayağınla ezme. Olacak iş mi?

Minibüsçülerin çok fena uyuz olduğum özelliklerinden biri, minibüsçünün herhangi bir yerde duru.p dakikalarca korna çalmasıdır. Mal mal insanların yüzlerine bakarlar. Utanmasalar bağıracaklar taa karşı kaldırımdakilere: "Abla/abi bincen mi?"
"Sana mı?!!!" diyesim geliyor hep.
Ulan, binmek isteyen sen korna çalı.p çalmasan da, kıçını yırtı.p yırtmasan da binecektir. Niye hala anlamak istemiyorsun ki. Israrla basıyorsun kornaya.Bineceğim varsa da binmiyorum ulan, binmiyorumm!!
Ama geçtiğimiz günlerde ne oldu bilin bakalım! Minibüse binmek için bekliyorum ve minibüsler önümden patır patır geçiyorlar hiç durmadan. Hatta o hiç çevirmedikleri suratlarıyla dönü.p bakmıyorlar bile bu kez. "Aman tanrım, bir tanesi durdu!" diyerek tam koşuyorum minibüse, adam "1 kişi" diyor parmağını göstererek. O "1" senin g.tüne girsin lütfen!

...

Bu seferlik bu kadar. Hadi ö.püyorumm.